Botë

Erë vdekjeje në fshatin e vogël ukrainas

Oksana Pokhodenko, 34-vjeçare, ofshante, shkundte kokën mbi trupin e karbonizuar. Ky nuk është vëllai im, i tha vetes, ai nuk kishte Oleksandri. Ai veç njeri nuk ishte.

Zmiiv, 30 prill (NYT) - Fryma e lehtë bartte erën e vdekjes në rrugë. Trupi i të vdekurit, i djegur e i bërë copash. Mezi njihej. U nxor nga frigoriferi dhe u vendos në tavolinën metalike. Mjeku ligjor pinte cigaren dhe hapi qesen e zezë.

 

Motra mezi mblodhi veten dhe doli në oborr në diellin e ngrohtë. Nisi të qante pasi pa me sy trupin e vëllait të saj. “Nuk ishte ai”, ngulmonte ajo. “Nuk ka shanse. E njëjta gjatësi ndoshta, por nuk kishte as kokë”

Zmiiv, 30 prill (NYT) - Fryma e lehtë bartte erën e vdekjes në rrugë. Trupi i të vdekurit, i djegur e i bërë copash. Mezi njihej. U nxor nga frigoriferi dhe u vendos në tavolinën metalike. Mjeku ligjor pinte cigaren dhe hapi qesen e zezë.

Qe ditë e bukur pranvere. Atë mëngjes nuk kishte bombardime. Oksana Pokhodenko, 34-vjeçare, ofshante, shkundte kokën mbi trupin e karbonizuar. Ky nuk është vëllai im, i tha vetes, ai nuk kishte Oleksandri. Ai veç njeri nuk ishte.