Kulturë

Frymëzuesi që ndriçonte rrugë

 

Qiriu që ma ndezi në rrugën time drejt dijes qëndron i ndezur ende dhe u bën dritë rrugëve të mia të përditshme, të cilat jo gjithmonë janë të ndriçuara nga drita e diellit. Me ardhjen e lirisë në Kosovë, në një kaos institucional e shoqëror, profesor Ahmeti arriti të hapte Degën e Baletit në kuadër të shkollës së muzikës “Prenk Jakova”, nga e cila dolëm edhe ne, gjenerata e parë e balerinëve, për të rithemeluar Trupën e Baletit, e cila ishte e rrënuar qysh në vitin 1991.

Për të zhvilluar tutje aktivitetin e Baletit Kombëtar të Kosovës, profesori e kishte të qartë në kokë se çfarë duhej bërë. Me një modesti, por edhe me krenari në të njëjtën kohë, arriti të bindte koreografë nga e mbarë bota që të vinin e të punonin me ne, me një kompensim modest dhe në kushte tejet të papërshtatshme për të zhvilluar artin e baletit. Salla e baletit në Teatrin Kombëtar ku po i mbanim ushtrimet gjatë shkollës së mesme të baletit – e cila tash është shndërruar në skenë të vogël – prej vitit 2001 deri më 2005, nuk kishte dritare. Siç ndodhte zakonshëm atë kohë në Kosovë, rryma herë pas here ndalej. Për të vazhduar “normalisht” ushtrimet e baletit, profesor Ahmeti merrte disa qirinj, të ndezur i vendoste në disa cepa të sallës dhe ne vazhdonim ushtrimet nën dritën e qirinjve.