Kulturë

“Babai dhe babai” – dramë intime me terrin e të pagjeturve

Minutat e para janë veç errësirë. Kjo është ajo me të cilën përballet publiku që ka ngjitur shkallët për në katin e sipërm të Muzeut Etnologjik në Prishtinë. Çardaku i një prej shtëpive të kompleksit monumental të hënën mbrëma i ka bërë nikoqirllëk një drame familjare që prek një prej plagëve më të rënda të shoqërisë. “Babai dhe babai”, me tekst të Jeton Nezirajt e regji të Kushtrim Koliqit, e kthen dritën te një temë që shoqërinë ende e mban peng të së kaluarës. Flet për terrin e përditshëm të familjeve të të pagjeturve.

 

Çardaku i një prej shtëpive të kompleksit monumental “Emin Gjiku” në Prishtinë të hënën mbrëma i ka bërë nikoqirllëk një drame familjare që prek një prej plagëve më të rënda të shoqërisë. “Babai dhe babai”, me tekst të Jeton Nezirajt e regji të Kushtrim Koliqit, e kthen dritën te një temë që shoqërinë ende e mban peng të së kaluarës. Flet për terrin e përditshëm të familjeve të të pagjeturve. Projekti teatror përballë publikun me dramën me të cilën përballen mbi 1600 familje edhe mbi dy dekada pas luftës së fundit në Kosovë

Minutat e para janë veç errësirë. Kjo është ajo me të cilën përballet publiku që ka ngjitur shkallët për në katin e sipërm të Muzeut Etnologjik në Prishtinë. Çardaku i një prej shtëpive të kompleksit monumental të hënën mbrëma i ka bërë nikoqirllëk një drame familjare që prek një prej plagëve më të rënda të shoqërisë. “Babai dhe babai”, me tekst të Jeton Nezirajt e regji të Kushtrim Koliqit, e kthen dritën te një temë që shoqërinë ende e mban peng të së kaluarës. Flet për terrin e përditshëm të familjeve të të pagjeturve.

Teksa dritat me ngjyra të ndryshme bien mbi dritaret e tavanin e drunjtë, bisedat midis tre familjarëve tregojnë një imazh të zakonshëm familjar. Ambienti merr pamjen e një salloni shtëpie. Temat e zakonshme përsëriten, por personazhet s’ka gjë që i nxjerr prej zymtësisë që s’ia dalin t’i japin emër edhe kur përpiqen me gjithë forcën pas bisedave të zhurmshme.