Kulturë

“Ora e vdekjes” në burg ngjall fatet njerëzore

“Ora e vdekjes” prek labirintet e vuajtjeve e humbjet e jetëve të njerëzve që nuk i kishin kurrfarë faji për ta pasur atë fat (Foto: Rilind Beqa)

Britmat, duke kërkuar ujë, publiku i përjeton nga afër gjatë ecjes në korridor. Thirrjet bëhen nga ata që janë papa grilave në kthinën, e cila është veç një nga labirintet e ndërtesës. Britmat pa dyshim rrisin ndjesinë e të qenit brenda një burgu. Në rastin e ish-Burgut të Prishtinës ato bartin vuajtjet e shumë të burgosurve të ish-regjimit prej viteve ‘50 e deri në përfundimin e luftës. Por, kur publiku ulet në karriget e improvizuara përballë “skenës teatrore”, në atë që ishte shëtitorja e të burgosurve, merret vesh se shfaqja nuk u është kushtuar veç atyre që vuajtën në Krahinën e dikurshme të Kosovës. Por, ka të integruar edhe histori të Shqipërisë. Të Shqipërisë së prej pas Luftës së Dytë Botërore e deri në fillim të viteve ‘90. Bile, veç me statistikat që shpalosen në mure, edhe një njeri që për herë të parë do të ishte në këto anë, një gjë e merr vesh qartë: Shqipëria qe një burg i madh.

 

Ish-objektit të Burgut të Prishtinës i janë rihapur dyert me “Orën e vdekjes”, nën regji të Ilir Bokshit, e cila, bazuar në histori të vërteta, andej e këndej kufirit, e përball publikun me disa prej rrëfimeve të të burgosurve. Kur publiku ulet në karriget e improvizuara përballë “skenës teatrore”, në atë që ishte shëtitorja e të burgosurve, merret vesh se shfaqja nuk u është kushtuar veç atyre që vuajtën në Krahinën e dikurshme të Kosovës. Është një homazh për vuajtjet e fatet njerëzore

Britmat, duke kërkuar ujë, publiku i përjeton nga afër gjatë ecjes në korridor. Thirrjet bëhen nga ata që janë papa grilave në kthinën, e cila është veç një nga labirintet e ndërtesës. Britmat pa dyshim rrisin ndjesinë e të qenit brenda një burgu. Në rastin e ish-Burgut të Prishtinës ato bartin vuajtjet e shumë të burgosurve të ish-regjimit prej viteve ‘50 e deri në përfundimin e luftës. Por, kur publiku ulet në karriget e improvizuara përballë “skenës teatrore”, në atë që ishte shëtitorja e të burgosurve, merret vesh se shfaqja nuk u është kushtuar veç atyre që vuajtën në Krahinën e dikurshme të Kosovës. Por, ka të integruar edhe histori të Shqipërisë. Të Shqipërisë së prej pas Luftës së Dytë Botërore e deri në fillim të viteve ‘90. Bile, veç me statistikat që shpalosen në mure, edhe një njeri që për herë të parë do të ishte në këto anë, një gjë e merr vesh qartë: Shqipëria qe një burg i madh.

Bazuar në histori të vërteta, andej e këndej kufirit, ekipi i shfaqjes “Ora e vdekjes” e përball publikun me disa prej rrëfimeve. E përballja bëhet në një ish-burg që edhe sot i ka tiparet origjinale. Muzika (Memli Kelmendi) ia shton dramën. Hapësira ku zhvillohet ngjarja është pika më e fortë e shfaqjes. Qeveria e Kosovës ia ka mësyrë ta shndërrojë në muze ndërtesën, por ende s’ka një afat.