Shtojca për Kulturë

Konferenca e Bujanit dhe qëndrimi i pjesëmarrësve joshqiptarë në vitet e mëvonshme

Kulla e Sali Manit në Bujan, ku prej 31 dhjetorit 1943 deri më 2 janar 1944 u mbajt Konferenca e Bujanit

Tani u mbushën 79 vjet nga mbajtja e Konferencës së Bujanit. Të kujtojmë se prej 31 dhjetorit 1943 e deri më 2 janar të vitit 1944 në organizimin e Komitetit Krahinor të Kosovës dhe Rrafshit të Dukagjinit në Bujan në pjesëmarrjen e 49 delegatëve u aprovua rezoluta në të cilën para së gjithash thuhej: “Kosova dhe Rrafshi i Dukagjinit janë të populluar me shumicë shqiptare, e cila si në të kaluarën edhe sot dëshiron të bashkohet me Shqipërinë. Rruga e vetme për t’u bashkuar me Shqipërinë, për shqiptarët e Kosovës dhe të Rrafshit të Dukagjinit, është lufta e përbashkët me popujt e tjerë të Jugosllavisë”. Njëri ndër pjesëmarrësit e këtij tubimi, por njëherësh edhe nënkryetar i Konferencës së Bujanit, Pavle Joviçeviq, në dyzetvjetorin e mbajtjes së këtij tubimi, më saktësisht më 11 dhjetor 1983 në një bisedë në të përjavshmen beogradase “NIN” i ka shpalosur arsyet dhe rrethanat e mbajtjes së konferencës, por edhe qëndrimin e tij në lidhje me këtë tubim të rëndësishëm të historisë së Luftës së Dytë Botërore në Kosovë

 

Tani u mbushën 79 vjet nga mbajtja e Konferencës së Bujanit. Të kujtojmë se prej 31 dhjetorit 1943 e deri më 2 janar të vitit 1944 në organizimin e Komitetit Krahinor të Kosovës dhe Rrafshit të Dukagjinit në Bujan në pjesëmarrjen e 49 delegatëve u aprovua rezoluta në të cilën para së gjithash thuhej: “Kosova dhe Rrafshi i Dukagjinit janë të populluar me shumicë shqiptare, e cila si në të kaluarën edhe sot dëshiron të bashkohet me Shqipërinë. Rruga e vetme për t’u bashkuar me Shqipërinë, për shqiptarët e Kosovës dhe të Rrafshit të Dukagjinit, është lufta e përbashkët me popujt e tjerë të Jugosllavisë”. Njëri ndër pjesëmarrësit e këtij tubimi, por njëherësh edhe nënkryetar i Konferencës së Bujanit, Pavle Joviçeviq, në dyzetvjetorin e mbajtjes së këtij tubimi, më saktësisht më 11 dhjetor 1983 në një bisedë në të përjavshmen beogradase “NIN” i ka shpalosur arsyet dhe rrethanat e mbajtjes së konferencës, por edhe qëndrimin e tij në lidhje me këtë tubim të rëndësishëm të historisë së Luftës së Dytë Botërore në Kosovë

Kolonisti malazias – njëri ndër figurat kryesore të Luftës së Dytë Botërore në Kosovë

Pavle Joviçeviq u lind në vitin 1910 në një fshat në afërsi të Cetinës në Mal të Zi. Ai rridhte nga një familje kolonistësh malazezë, që ishin vendosur në Pejë. Madje, Joviçeviq aty edhe e kishte kryer gjimnazin. Gjatë Luftës së Dytë Botërore në Kosovë, ai ishte i njohur me nofkën “Paloku”. Në vitin 1937 u zgjodh sekretar i Komitetit Lokal të Pejës. Gjatë vitit 1942 ai qe shumë aktiv në viset e Ferizajt dhe të Gjilanit. Në fund të viteve të Luftës së Dytë Botërore, Joviçeviq mori pjesë aktive në luftë kundër trupave të Muharrem Bajraktarit në krahinën e Lumës. Pas luftës ishte zyrtar i lartë i Jugosllavisë së Titos. Vdiq në Beograd në vitin 1985. Autorët e bisedës, Velizar Zeçeviq dhe Millan Millosheviq, fillimisht e kanë hapur bisedën me pyetjen drejtuar Joviçeviqit lidhur me formimin e Këshillit Nacionalçlirimtar të Kosovës dhe Rrafshit të Dukagjinit dhe pse heshtet apo nuk flitet sa duhet për aprovimin e vendimeve në Konferencën e Bujanit. Pra, bëhet fjalë për vitin 1985, atëherë kur nacionalizimi serb gjithnjë e me tepër po kalonte në agresivitet gjithnjë e më të madh, në radhë të parë kundër Kosovës dhe shqiptarëve e më pastaj edhe kundër kombeve të tjera të ish- Jugosllavisë.