Vështrime

Tri vija në një rrëfim

Për njeriun që nënshkruhet me vijë, të burgosurin që me to shënon ditët në pritje të lirisë, vizat si fjalë e vitit dhe urimi që vijat të bashkohen për t’u bërë skicë e një pikture tjetër

Më shumë sesa personazh, Nexhi është gjendje. Paradoksale për kohën kur jeton, por ai është analfabet. Emri e mbiemri i tij janë një vijë pingule. Rëndom e gris letrën sa herë që nënshkruhet. Pavetëdijshëm, kaq i duhet ta zbërthejë gjendjen e tij emocionale. Dufin e tij. Edhe kur si ndër dhëmbë nis e rrëfen një ditë të zakonshme. Përplasja është përditshmëria e Nexhit. Më shumë me vetveten sesa me autoritetet që për asnjë çmim ai s’mund t’i heqë nga lista e armiqve. Me aq sa ai lë të kuptohet nga historia e tij, një burrë truplidhur në rininë e tij, sot është ky: i pensionuar para kohe nga një ndërmarrje ndërtimore dikur në zë, ka vite që kërkon përqindjen e privatizimit, një pension për të lidhur ditët që i kanë mbetur, ose diçka në mes. Mbi të gjitha, ai kërkon arsyen për t’u ballafaquar. Mund të mos fitojë as pensionin, as përqindjen, por askush s’mund t’ia tjetërsojë natyrën prej protestuesi. I tillë mbetet edhe kur premtimet ia jep një zyrtar krejt i dorës së dytë, në një copë letre blloku të verdhë shënimesh, ku i shkruhet emri dhe numër-kontakti i një zyrtari më të lartë. E sigurt, për ta hequr qafe e jo për t’i kryer punë. Ose për t’ia ushqyer rrejshëm shpresën se betejës së tij më në fund do t’i vijë fundi. Në raste si ky, shpresa i zgjat deri te mundësia e parë që dikush tjetër t’ia lexojë emrin që i është shënuar. Dhe historia përsëritet: se filanin e ka takuar, ia kanë hequr prej duarsh që të mos e bëjë telef, por, megjithatë, në një tjetër rast e ka kapur për fyti, ia ka këputur dy a tri pullat e këmishës, sa i janë dashur për ta zbrazur mllefin.