Vështrime

Partia nuk është përgjithmonë

Qeniet njerëzore që u ofrohen të njëqindtave normalisht mendojnë për vdekjen. Por partitë politike që e shënojnë qindvjetorin, siç do të bëjë Partia Komuniste e Kinës (CPC) më 1 korrik, janë të obsesionuara pas pavdekshmërisë. Një optimizëm i tillë duket disi i çuditshëm për partitë që i drejtojnë diktaturat, ngase jetëgjatësia e tyre nuk frymëzon besim. Fakti se asnjë tjetër parti e tillë në kohë moderne nuk ka mbijetuar për një shembull duhet t’u ofrojë liderëve kinezë një shkas për shqetësim, e jo për festë.

Kur liderët e Kinës të ngrenë dolli për qindvjetshin e Partisë Komuniste të Kinës, ata do të duhej të pyeteshin nëse partia ndodhet në shtegun e duhur. Nëse nuk është, momenti i ardhshëm historik i CPC-së mund të jetë i fundit i tij

Qeniet njerëzore që u ofrohen të njëqindtave normalisht mendojnë për vdekjen. Por partitë politike që e shënojnë qindvjetorin, siç do të bëjë Partia Komuniste e Kinës (CPC) më 1 korrik, janë të obsesionuara pas pavdekshmërisë. Një optimizëm i tillë duket disi i çuditshëm për partitë që i drejtojnë diktaturat, ngase jetëgjatësia e tyre nuk frymëzon besim. Fakti se asnjë tjetër parti e tillë në kohë moderne nuk ka mbijetuar për një shembull duhet t’u ofrojë liderëve kinezë një shkas për shqetësim, e jo për festë.

Një arsye e qartë për jetëgjatësinë relativisht të shkurtër të partive komuniste apo autoritare është se diktaturat moderne të përqendruara kah partia, për dallim prej demokracive, janë shpërfaqur vetëm në shekullin e njëzet. Bashkimi Sovjetik, e para diktaturë e këtillë, ishte themeluar më 1922. Kuomintangu (KMT) në Kinë, një parti kuazi-leniniste, ka vënë vendin nën kontrollin nominal më 1927. Nazistët nuk kanë ardhur në pushtet në Gjermani deri më 1933.