Vështrime

Paradokset e mrekullisë së Bangladeshit

I dërrmuar periodikisht nga fatkeqësitë natyrore, i varur kaherë nga ndihmat e huaja dhe remitencat, dhe burimi shumëvjeçar i refugjatëve dhe emigrantëve, Bangladeshi ishte dikur “koshi i mjerimit”, siç Zia Haider Ragman e përshkroi në romanin e tij madhështor debutues “In the Light of What We Know”. Por, në 50-vjetorin e pavarësisë, Bangladeshi po shndërrohet nxitimthi në një paragon zhvillimi – në një Mrekulli në Meghna.

Bangladeshi është shkëputur prej Indisë më 1947 në baza fetare dhe më pas është këputur nga Pakistani, më 1971, për arsye gjuhësore dhe kulturore. Për dekada me radhë, ishte një objekt i shpërfilljes si nga India, ashtu edhe Pakistani. Ama jo më. Duke qenë tani një model i ndritur zhvillimi, ky shtet i copëtuar dy herë ofron mësime për vendet në telashe, prej të cilave dikur edhe ishte lindur

I dërrmuar periodikisht nga fatkeqësitë natyrore, i varur kaherë nga ndihmat e huaja dhe remitencat, dhe burimi shumëvjeçar i refugjatëve dhe emigrantëve, Bangladeshi ishte dikur “koshi i mjerimit”, siç Zia Haider Ragman e përshkroi në romanin e tij madhështor debutues “In the Light of What We Know”. Por, në 50-vjetorin e pavarësisë, Bangladeshi po shndërrohet nxitimthi në një paragon zhvillimi – në një Mrekulli në Meghna.

Mes të arriturave të saj të shekullit radhitet përmirësimi dramatik i standardit jetësor të qytetarëve të shtresës së mesme. Sipas të dhënave më të fundit nga Fondi Monetar Ndërkombëtar, GDP-ja e Bangladeshit për kokë banori (e matur në aspektet e barazisë së fuqisë blerëse) ishte sa gjysma e asaj të Pakistanit më 1987 dhe dy e treta e Indisë deri më 2007. Por më 2020, Bangladeshi ka tejkaluar atë të parën dhe po i afrohet kësaj të fundit, pjesërisht falë shndërrimit të suksesshëm në eksportuesin prijës të tekstilit dhe veshjeve, duke u rreshtuar vetëm prapa Kinës dhe Vietnamit.