Vështrime

Fundi i Republikës Islamike

Fundi i Republikës Islamike

Zgjedhjet presidenciale të Iranit më 18 qershor ishin më absurdet në të gjithë historinë e regjimit islamik – madje edhe më shumë se ato të 2009-s, të cilësuara përgjithësisht si “puç elektoral”. Ishin më pak zgjedhje e më shumë kronikë e një vdekjeje të parathënë – në aspektin e asaj se ka mbetur vetëm pak çka prej parimeve republikane të Kushtetutës. Por, përveç të qenit absurde, zgjedhjet mund të jenë edhe më konsekuentet të Republikës Islamike.

Zgjedhja e Raisit për president të Iranit sugjeron se Khamenei dhe aleatët e tij janë duke lëvizur në kahe krejtësisht të kundërta, gjë kjo që garanton trazira të brendshme gjatë muajve dhe viteve në vijim. Një strategji e matur dhe efikase amerikane karshi Iranit duhet ta vendosë këtë realitet në epiqendër të kalkulimeve të saja

Zgjedhjet presidenciale të Iranit më 18 qershor ishin më absurdet në të gjithë historinë e regjimit islamik – madje edhe më shumë se ato të 2009-s, të cilësuara përgjithësisht si “puç elektoral”. Ishin më pak zgjedhje e më shumë kronikë e një vdekjeje të parathënë – në aspektin e asaj se ka mbetur vetëm pak çka prej parimeve republikane të Kushtetutës. Por, përveç të qenit absurde, zgjedhjet mund të jenë edhe më konsekuentet të Republikës Islamike.

Fituesi Sayyid Ebrahim Reisi është me të drejtë i akuzuar për krime kundër njerëzimit rreth rolit të tij në vrasjen e 4.000 disidentëve, tri dekada më parë. “Amnesty International” veçse ka bërë thirrje që ai të hetohet për këto krime. E kur është pyetur për akuzat, presidenti i porsazgjedhur është përgjigjur në atë mënyrë që do ta bënte të skuqej edhe George Orwellin, duke insistuar se ai duhej lartësuar për mbrojtjen që u ka bërë të drejtave të njeriut me ato vrasje.