Vështrime

Mbi retorikën boshe të bashkimit

Kur brenda një dekade mbi gjysmë milioni njerëz ikin nga Shqipëria dhe Kosova, politikanët e kërkojnë “shpëtimin” te retorika për bashkim. Ndryshe flasin para shqiptarëve, ndryshe në Bruksel dhe Washington. Në skenën e madhe të politikës botërore nënshkruajnë çdo traktat për mosndryshim kufijsh, në skenën e vogël lokale flasin fjalë të mëdha. A është vështirë të kuptohet kjo parodi? Jo aq.

Kur brenda një dekade mbi gjysmë milioni njerëz ikin nga Shqipëria dhe Kosova, politikanët e kërkojnë “shpëtimin” te retorika për bashkim. Ndryshe flasin para shqiptarëve, ndryshe në Bruksel dhe Washington. Në skenën e madhe të politikës botërore nënshkruajnë çdo traktat për mosndryshim kufijsh, në skenën e vogël lokale flasin fjalë të mëdha. A është vështirë të kuptohet kjo parodi? Jo aq.

Përtej kundrimeve teorike mbi bashkimin e shqiptarëve, që nënkupton bashkimin e Republikës së Kosovës me Republikën e Shqipërisë, duhet marrë parasysh këtë: si Kosova ashtu edhe Shqipëria kanë garantuar mosprekjen e kufijve – dhe këtë e kanë bërë përmes të gjitha marrëveshjeve ndërkombëtare. Është thënë se Kosova po shpallet shtet me vullnet të lirë të shumicës së qytetarëve të saj. Nuk është thënë se ky është vetëm një mashtrim për bashkësinë ndërkombëtare sa për ta bërë Kosovën të pavarur dhe për t’ia bashkangjitur asaj Shqipërisë.

Dëshira për bashkim vjen më shumë nga frustrimi në vendet përkatëse si pasojë e krimit e korrupsionit se sa nga përfytyrimi i qartë se çka domethënë ky bashkim, sa është i mundur, çka shkakton ai brenda hapësirë shqiptare sidomos në kuptimin politik? Mandej: a mund të merret me mend bashkimi i Kosovës me Shqipërinë me këta kufij që i ka Kosova? Tjetër gjë është dëshira.