Vështrime

Shok terapia

Shumë gjëra janë vendosur dhe janë kultivuar mbrapsht njëzet vjet me radhë. Ky virus i së mbrapshtës ka nevojë për vaksinë, ndërkohë që ne nuk kemi shumë kohë për të pritur që ajo të zbulohet. Ka nevojë për shok terapi. Sa më parë aq më mirë

Janë dy gjëra që i mbaj mend nga nata e fundit e vitit 1998, kur po hynim në 1999-n: e para, se kisha kallje mushkërish e mezi ngopesha frymë, e që ishte rezultat i punës në terren për nëntë muaj pa asnjë ditë pushimi dhe, e dyta, rafali i pakontrolluar i fqinjit zaptues, një polici serb që jetonte në hyrjen bri ndërtesës sonë, në një banesë që e konsideronte të veten. Nuk u ndal derisa nuk i zbrazi dy karikatorë të asaj që besoj të ketë qenë kallashnikov.

Sa herë e kam thënë, dhe e besoj se ashtu do të vazhdoj ta them derisa të më punojë truri – nuk e di se cila është ajo kënaqësi që i bën njerëzit që të bartin armë e të shfrenohen me gjuajtje në ajër. Apo edhe në njerëz. Nuk e di. Dhe mbase nuk do ta kuptoj kurrë.