Vështrime

Argumente mbi këmbë të qelqta

Sot është dita e parë e tetorit dhe për dallim nga 1999-a viti shkollor ende nuk ka nisur. Sot nuk na mungojnë as godinat shkollore, për më tepër, duket se tash kemi më shumë seç na duhen, sepse kemi nxënës më pak seç kishim menjëherë pas luftës. Arsimin atëherë nuk e kishim të mirë, sepse Serbia punoi me vite që ta shkatërronte. Sot arsimin nuk e kemi mirë, sepse punuam dy dekada për ta shkatërruar vetë

Sot është dita e parë e tetorit dhe për dallim nga 1999-a viti shkollor ende nuk ka nisur. Sot nuk na mungojnë as godinat shkollore, për më tepër, duket se tash kemi më shumë seç na duhen, sepse kemi nxënës më pak seç kishim menjëherë pas luftës. Arsimin atëherë nuk e kishim të mirë, sepse Serbia punoi me vite që ta shkatërronte. Sot arsimin nuk e kemi mirë, sepse punuam dy dekada për ta shkatërruar vetë

Të nesërmen pas çlirimit i gjithë ekipi i UNICEF-it, i dëbuar me dhunë në Maqedoni në javën e dytë të bombardimit, u kthye në Kosovë. Kësaj radhe po e kapërcej pjesën e emocioneve që përjetuam atë ditë..., e mbase do ta kem treguar në ndonjërën zgafelle tashmë...

U kthyem në një Kosovë të shkatërruar, me telekomunikacion të cunguar, me energji elektrike që vinte e shkonte sipas tekeve të dispeçerit serb, me zyrë që duhej kontrolluar nga çminuesit, me dyqane gjysmë të furnizuara, me njerëz euforikë të kapluar nga gëzimi e të çliruar nga frika që deri atëherë kishin ndier në palcë. Ende nuk e kishim të qartë se si do të organizoheshim brenda në zyrë, por e kishim të qartë se posa të na lejohej do të dilnim në terren për ta parë situatën nga afër, ashtu që të mund të organizohej rikonstruktimi i gjithçkaje të shkatërruar.