Vështrime

Nuk duhet të ketë profilizim etnik të krimit, por largimi i shqiptarëve është shqetësues

Ishim javën që lëmë pas në Tiranë me disa qindra gazetarë nga i gjithë rajoni i Ballkanit Perëndimor, me disa zyrtarë të Komisionit Evropian, disa aktivistë të shoqërisë civile dhe të fondacioneve të huaja. Në mesin e tyre kishte shumë që asnjëherë nuk kishin qenë në Shqipëri. Dhe, siç ka ndodhur me shumë të tjerë para tyre, ata dolën të befasuar për të mirë. Tirana iu duk shumë qytet vibrant, me lokale të shumta dhe të llojllojshme. Edhe çmimet, sado që ishin rritur shumë, iu dukeshin të arsyeshme krahasuar me kryeqendrat e tjera evropiane. Për ata që kanë qenë edhe më parë në Shqipëri, por kanë kaluar shumë vjet prej kur ishin atje, ndryshimet dukeshin marramendëse. Hotel “Tirana Internacional”, që në mesin e viteve nëntëdhjetë të shekullit të kaluar ishte ndërtesa më e lartë në Tiranë, e me gjasë në tërë Shqipërinë, dukej tash si një xhuxh krahasuar me rrokaqiejt e ndërtuar përreth sheshit “Skënderbe” apo në ndërtim e sipër. Askush nuk kishte më dyshim se, në pamje të parë, Tirana ishte një qytet dinamik evropian.

Të gjithë shqiptarët do të kishim dashur që britanikët të na identifikojnë me Dua Lipën, Rita Orën apo Granit Xhakën. Por ja se as shoqëria britanike nuk është e përsosur, është e manipulueshme dhe bie pre e stereotipave dhe nuk reziston t’i identifikojë pjesërisht shqiptarët edhe me krimin e organizuar

Ishim javën që lëmë pas në Tiranë me disa qindra gazetarë nga i gjithë rajoni i Ballkanit Perëndimor, me disa zyrtarë të Komisionit Evropian, disa aktivistë të shoqërisë civile dhe të fondacioneve të huaja. Në mesin e tyre kishte shumë që asnjëherë nuk kishin qenë në Shqipëri. Dhe, siç ka ndodhur me shumë të tjerë para tyre, ata dolën të befasuar për të mirë. Tirana iu duk shumë qytet vibrant, me lokale të shumta dhe të llojllojshme. Edhe çmimet, sado që ishin rritur shumë, iu dukeshin të arsyeshme krahasuar me kryeqendrat e tjera evropiane. Për ata që kanë qenë edhe më parë në Shqipëri, por kanë kaluar shumë vjet prej kur ishin atje, ndryshimet dukeshin marramendëse. Hotel “Tirana Internacional”, që në mesin e viteve nëntëdhjetë të shekullit të kaluar ishte ndërtesa më e lartë në Tiranë, e me gjasë në tërë Shqipërinë, dukej tash si një xhuxh krahasuar me rrokaqiejt e ndërtuar përreth sheshit “Skënderbe” apo në ndërtim e sipër. Askush nuk kishte më dyshim se, në pamje të parë, Tirana ishte një qytet dinamik evropian.

Por ata për dy apo tri ditë nuk ishin në gjendje të vërenin anën tjetër të Shqipërisë dhe problemet që këtë vend dhe këtë komb e përcjellin që nga fillimi i rënies së komunizmit, që nga koha kur me gomone qindra mijëra njerëz kalonin detin për të ikur nga vendi. Në TV ata që nuk flisnin shqip shikonin në CNN apo BBC rezultatet e zgjedhjeve për Senat dhe Kongres amerikan. Sikur të dinin shqip dhe të shikonin kanalet shqiptare do ta shihnin edhe anën tjetër, atë më pak pozitive të Shqipërisë. Do të shihnin vazhdimin e konfliktit politik në Kuvend, akuza dhe kundërakuza për korrupsion në projekte të mëdha siç është ai i Portit të Durrësit. Do të shihnin se si opozita përgatitej për protestën, që si gjithmonë e quante “të madhe” kundër Qeverisë. Dhe do të shihnin se edhe në Londër shqiptarët që jetojnë në Britaninë e Madhe po bëheshin gati të protestojnë. Jo për apo kundër dikujt në Shqipëri, por për të kërkuar respektimin e dinjitetit të tyre. Këtë dinjitet e kishin shkelur disa media dhe një ministre duke i etiketuar shqiptarët dhe duke përdorur termin “kriminalët shqiptarë”.